Kendini aramak

"Bazen hayatın koşturmacası içinde, "Ben şu an ne yapıyorum, gerçekten kimim?" diye kendine sorduğun o anlar olur ya... İşte Sumire de tam olarak o anları yaşayan biri. Haruki Murakami’nin Sputnik Sevgilim romanındaki Sumire, aslında hepimizin içindeki o hiç durmadan arayan ruhun bir yansıması gibi.

Sumire için yazmak, sadece bir kalem oynatmak değil; tam anlamıyla bir varoluş biçimi. Gerçek dünyanın katı kuralları, bitmek bilmeyen sorumluluklar ve o yorucu sosyal ilişkiler ona biraz dar geliyor. Bu yüzden o, kelimelerin dünyasına sığınmayı seçiyor. Birçoğumuzun hayatın karmaşasından yorulup sessiz bir köşeye çekilmek, müzik dinlemek ya da sadece hayallere dalmak istemesi gibi, Sumire de "kaybolmayı" bir kaçış değil, bir keşif alanı olarak kullanıyor.

Peki, neden bu kadar çok arıyor? Aslında gerçeklikten uzaklaştıkça, kendi içindeki o en hakiki, en saf haline daha da yakınlaşıyor. Yani kelimeler onun için hem bir pusula hem de bir ayna.

Ama işin içine o meşhur "Sputnik" metaforu girince, durum biraz daha derinleşiyor:


"Bizler, birbirimize çarpmadan, kendi yörüngelerimizde dönüp duran küçük uydularız. Bazen uzaktan birbirimizi görürüz, birbirimizin ışığını hissederiz, ama aslında her zaman yapayalnızız."


Bu cümle aslında hepimizin o "kendini bulma" yolculuğundaki yalnızlığına dokunuyor. Hepimiz kendi yörüngelerimizde dönüyoruz, birilerine değer veriyoruz, ışığımızı paylaşıyoruz ama günün sonunda o derin "ben" ile baş başa kalıyoruz. Sumire’nin o tuhaf düşsel dünyalara sızma çabası da aslında bu yörüngeden çıkıp, birine ya da bir şeye gerçekten temas edebilme arzusu olabilir mi?

Belki de kendini bulmak, o yörüngede dönüp dururken kendi ışığının farkına varmaktır. Sen ne dersin? Kendi yörüngende dönerken, kelimelerin ya da hayallerin sana yol gösterdiği oldu mu hiç?



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı