Çocuk Gözüyle Dünya:

​Bazen oturup etrafıma bakıyorum; biz yetişkinler ne ara bu kadar "ciddi" olduk? Bir yere yetişmeye çalışırken adımlarımızı sayıyoruz, kahvemizi içerken bile bir sonraki yapacağımız işi düşünüyoruz. Oysa dünyayı gerçekten görebilmek için biraz "çocuk" gözlüğünü takmaya ihtiyacımız var.

Hiç bir çocuğun bir karıncayı izlerken saate baktığını gördünüz mü? Hayır, çünkü onlar için zaman "akıp giden bir şey" değil, "yaşanan bir an"dır.

Dünyayı Yeniden Keşfetme Kılavuzu (Çocuk Usulü)

Eğer bugün dünyayı bir çocuk gibi görseydik, muhtemelen şunlar olurdu:

1. Her Şey Bir Mucizedir: Bir yetişkin için yağmur, "Eyvah, ayakkabılarım çamurlanacak!" demektir. Bir çocuk içinse yağmur; gökyüzünden dökülen dans pistidir, su birikintisi ise en büyük maceradır. Bugün yağmura veya sokağa çıkarken bir çocuğun gözleriyle bakın. Sadece bir kez olsun!

2. "Neden?" Bir Kapıdır: Çocukların en sevdiği soru "Neden?"dir. Bizlerse bazen "Nasıl olsa biliyorum" diyerek merakımızı rafa kaldırıyoruz. Oysa bir şeyin neden öyle olduğunu sormak, dünyanın üzerindeki tozları silmektir.

3. Hata Yapmak Bir Oyunun Parçasıdır: Bir çocuk resim çizerken ağacı mor, güneşi mavi boyadığında "hata yaptım" demez; "bence böyle daha güzel" der. Bizim o mükemmeliyetçi duvarlarımızı biraz olsun yıkmaya ihtiyacımız yok mu?

Bugün Ne Yapalım?

Size bir görev veriyorum (ama çok eğlenceli bir görev!): Bugün dışarı çıktığınızda veya evde bir işle meşgulken, en az 5 dakika "hiçbir işe yaramayan" bir şeyi yapın. Bir yaprağın damarlarını inceleyin, kedinin mırlamasını dinleyin ya da sadece bulutların şeklini bir şeye benzetmeye çalışın.

İnanın, dünya oradayken, biz sadece onun etrafında dolanıp duruyoruz.

Çocuklar dünyayı keşfediyor, bizler ise sadece "yönetmeye" çalışıyoruz. Belki de biraz "keşfetmeyi" hatırlarsak, zamanın nasıl geçtiğini bile anlamayız.

Sizin çocukluktan kalma, "keşke hiç büyümeseydim" dediğiniz o küçük, basit alışkanlığınız nedir? Gelin, yorumlarda biraz çocuklaşalım!

Senin İçin Küçük Bir Not:

Bu yazıyı paylaşırken, eğer varsa kendi çocukluğundan kalma bir eşyanın veya çok sevdiğin bir çocukluk oyuncağının fotoğrafını ekleyebilirsin. İnsanların nostaljik fotoğraflara ilgisi çok fazladır ve yazının samimiyetini ikiye katla


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı