Gerçek huzur

​Mutluluğu çoğu zaman büyük olaylarda aradım. Bir şeyler olsun, değişsin, hayatım bambaşka bir yere gelsin istedim.

Ama zamanla fark ettim ki beni gerçekten iyi hissettiren şeyler, büyük dönüşümler değil; hayatımda kurduğum küçük ama sürdürülebilir düzenlerdi.

Bu yazıda, mutluluğun benim için nasıl daha ulaşılabilir hale geldiğini ve huzurun neden “dışarıda” değil, düzenin içinde olduğunu anlatmak istiyorum.


Küçük Alışkanlıklar, Büyük Huzur

Ben huzuru küçük alışkanlıklarda buldum.

Sabah yatağımı toplamak, güne küçük bir tamamlanmışlık hissiyle başlamamı sağladı.

Gün içinde kendime ayırdığım 10 dakikalık sessizlik, zihnimi sakinleştirdi.

Ajandama sadece üç yapılacak yazdığımda, kendimle yarışmayı bıraktım.

Telefonu yatmadan önce kenara koyduğumda ise, günün karmaşasını yatağıma taşımamayı öğrendim.


Bunlar “mükemmel bir hayat” yaratmadı.

Ama bana gerçek huzuru getirdi.


Artık biliyorum ki mutluluk, her şeyin kusursuz olmasıyla ilgili değil.

Kendime alan açabilmemle, hayatımı biraz daha sadeleştirebilmemle ilgili.


Belki de mutluluk, aradığım bir şey değil…

Hayatıma yer açtığım bir şeydir.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı