Bugün yine geçmişi düşündüm

​


Bazen Kafam Çok Geçmişe Gidiyor



Bilmiyorum sende de oluyor mu ama

ben bazen durduğum anda geçmişe gidiyorum.

Yürürken, bir şey yaparken değil…

özellikle sessizlikte.


Eski konuşmalar geliyor aklıma.

Keşke dediğim yerler, yarım kalan hisler…

Ne kadar düşünürsem düşüneyim değişmiyor ama yine de aklımdan çıkmıyor.


Ve şunu fark ettim:

Geçmişe çok gidince kafa dağılamıyor, daha da karışıyor.





Hareket Edince Biraz Hafifliyor İnsan



Zihin durunca geçmiş konuşuyor.

Ama beden hareket edince, sanki ses kısılıyor.


Bazen 10–15 dakikalık bir yürüyüş yetiyor.

Bazen evde küçük bir toparlama…

Birkaç esneme hareketi bile iyi geliyor.


Beden meşgul olunca, zihin geçmişe tutunacak yer bulamıyor.





Eller Meşgulse Düşünceler Yavaşlıyor



El oyalayan şeylerin bu kadar iyi gelmesi tesadüf değil.

Örmek, dokumak, boyamak…

Hamurla bir şeyler yapmak mesela.


El çalışırken, aynı anda her şeyi düşünemiyorsun.

Zihin biraz yavaşlıyor, nefes alıyor.


Düşünceyle Kavga Etmemeyi Öğreniyorum



Eskiden “düşünmeyeceğim” derdim.

Ama bu daha çok düşündürüyordu.


Şimdi yön değiştiriyorum.

Bir müzik açıyorum, kısa bir dizi sahnesi izliyorum,

ya da bir podcast…


Zihne yeni bir şey verince, eski düşünceler kendiliğinden geri çekiliyor.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı