Kaygılıyım, ama güçsüz değilim.

​Kaygı bazen çok sessizdir.

Kimse anlamaz.

Güleriz, konuşuruz, işimize gücümüze bakarız… ama içimizde hep bir tetikte olma hâli vardır. Sanki birazdan bir şey olacakmış gibi.

O “bir şey” ne, belli değildir. Ama sanki olacaktır.


Kaygılı insan genelde güçlüdür aslında.

Yıllardır içindeki fırtınayla yaşamayı öğrenmiştir.

Gülümser, çaba gösterir, insanlara sabır gösterir…

Ama en ufak bir belirsizlikte içinde alarm çalmaya başlar.


Bazen bir mesaj gecikir,

bir karar verilmesi gerekir,

gelecek düşünülür,

bir şeyler kontrolümüzden çıkar…

ve kalbimiz “tehlike!” sanır.


İşin ironisi şu:

Kaygı duyan insanlar genelde en çok emek veren, en çok seven, en çok sorumluluk alan insanlardır.

Hassastırlar, duyguları güçlüdür, empati yaparlar.

Kötü bir şey olmasını istemezler — aslında tam da bu yüzden kaygılanırlar.


Hiç kimse bilmez ama kaygılı insanın en büyük isteği çok basittir:

İçinin biraz sessiz olması.

Biraz huzur.

Biraz güven.

Biraz “her şey yolunda” hissi.

Ve o his geldiğinde…

Sahi, o his geldiğinde kaygılı insan içinin en güzel hâliyle ortaya çıkar:

şefkatli, duyarlı, merhametli, üretken, sevgi dolu, umutlu…


Aslında kaygı hiç yok olmasa da zamanla insan şunu fark eder:

“Tehlike yok, sadece zihnim beni korumaya çalışıyor.”

Belki kaygı tamamen yok olmayacak. Ama ben artık onunla savaşmak yerine ona rağmen yaşamayı seçiyorum… Kendimle, kalbimle ve yavaşlığım ile. Çünkü içimde korkudan çok daha büyük şeyler var: sevgi, umut ve iyileşme.”


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı