Bugün yavaş başladım

☕ Bugün Yavaş Başladım

Birkaç dakika öylece yatağın içinde kaldım, tavana baktım.

Gözüm perdenin arasından süzülen ışığa takıldı; sabah tam da yerinde duruyordu.

Yatağı toparladım — küçük ama etkili bir hareketti.

Ertelediğim işler vardı; bir yandan onlar birikti gözlerimde.

Yine de kendimi sakin kalmaya çalıştım.

Odamı temizlemeye başladım, fazlalıkları bir kenara koydum.

Pencereden içeri giren hava bile ferahlık getirdi.

Rafları sadeleştirdikçe sanki zihnim de boşalıyordu.

Belki de düzen dediğimiz şey, evi değil içimizi toparlamakla başlıyordu.

Kahvemi aldım, pencere kenarına oturdum.

Ne müzik, ne televizyon…

Sadece sessizlik ve kahve kokusu.

Bir süre sonra dışarıdan çocuk sesleri geldi; hayat kendi hızında devam ediyordu.

Benimse hızım tam olarak burada, bu anda kalmıştı.

Günün geri kalanında hiçbir şeyi aceleye getirmedim.

Yavaşça yemek yaptım, evi havalandırdım, defterime birkaç satır yazdım.

Küçük şeylerdi ama içimde büyük bir rahatlama bıraktı.

> Bazen sadeleşmek, sadece eşyaları azaltmak değildir;

kendi iç gürültünü susturmak da bir temizliktir

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı