Sade ve Güçlü: Dua ve Su

Son zamanlarda bir şeyi daha çok fark ediyorum:

Bazen dua ederken su içer gibi içim ferahlıyor,

bazen de bir yudum su içerken içten içe şükrediyorum.

Hayat ne kadar karmaşık görünse de, aslında bizi ayakta tutan şeyler çok sade:

Bir dua, bir içtenlik, bir yudum su…

Duaların önemini zamanla daha derinden anlamaya başladım.

Öyle büyük sözler etmeye gerek yok.

Sadece içinden geleni samimiyetle söylemek yetiyor.

Yolun nereye gideceğini bilmesen de, dua seni o yolda güçlü tutuyor.

Bazen cevap beklemiyorsun bile, sadece içini dökmek iyi geliyor.

Bunun yanında bedenimizin de böyle sade ama önemli ihtiyaçları var.

Yakın zamanda “canlı su” konusunu öğrendim.

Suyun durduğu, beklediği yer değil; aktığı, temiz olduğu hali canlıymış.

Ve biz de o canlılığı içimize alabiliyormuşuz.

Eskiden sadece susayınca su içerdim.

Ama şimdi içtiğim suya bile daha çok dikkat eder oldum.

Çünkü su da, dua gibi…

Hem bedeni hem ruhu besliyor.

Belki bu yüzden bazı şeyler zamanla anlam kazanıyor.

Daha sade yaşıyoruz, daha çok fark ediyoruz.

⸻

“Bazen aradığımız şifa, bir bardak su kadar yakın,

ya da bir dua kadar içten olabilir.”

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı