Mutfağın Ötesinde Bir Yolculuk: Julie & Julia

  Julie & Julia 

İki kadının ilham verici ve büyüleyici hikâyesini merkezine alan bu film, izleyiciyi 1950’lerin Paris’inden 2000’lerin New York’una doğru keyifli bir zaman yolculuğuna çıkarıyor.

Julia Child, Paris’te eşiyle birlikte yeni bir hayat kurmaya çalışırken Fransız mutfağını keşfeder. Bu süreçte, yemek yapmayı öğrenirken karşılaştığı zorluklara ve toplumun dayattığı sınırlamalara karşı verdiği mücadele, azmi ve tutkusu ile birleşince ortaya ilham veren bir yolculuk çıkar. Julia sadece yemek yapmayı değil, bu tutkuyu dünyayla paylaşmayı da seçer. Kitaplar yazar, tariflerini televizyon ekranlarına taşır.

Yıllar sonra, New York’ta yaşayan Julie Powell, Julia Child’ın Fransız yemek kitabındaki tüm tarifleri 365 gün içinde pişirmeye karar verir. Bu deneyimini blog yazarak paylaşmaya başlar. Julie, kendi hayatındaki çıkmazlarla mücadele ederken Julia’nın kararlılığından ilham alır ve kendi iç sesini keşfeder.

Film hem sıcacık hem de ilham verici.

Kitabinden uyarlanan film iken, İzlerken “Ben de bir şeyleri başarabilirim!” dedirten duygularla doluydu. İki farklı kadının kendi yollarını çizme cesareti bana da bir şeyleri başarma hissini yaşattı üstelik Fransız mutfağı ve şansım olsa kitaplarını okumak isterdim.

Hatta filmden öğrendiğim fransız yemeğinden bazı tarifler bile oldu:

  1. İlki, yaklaşık iki buçuk saat pişirilen Dana Yahni( beef bourguignon ) ,
  2. İkincisi ise Kremalı Mantarlı Tavuk, dilerseniz makarna sosu olarak da kullanılabilir.

Ve beni en çok etkileyen cümlelerden biri:

“Ekmeğimin tereyağı, hayalimin nefesisin.”

Bu film yalnızca yemek değil, yaşamın içindeki lezzetleri keşfetmek isteyen herkes için…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığı yeniden tanımak

​ Çoğu zaman "yalnız kalmak" ifadesini, sanki mecbur kaldığımız bir durummuş gibi kullanırız. "Bugün yalnız kalmak zorunda kaldım," deriz bazen. Oysa yalnızlık, hayatın bize sunduğu en büyük özgürlük alanlarından biri değil midir? İnsan, birileriyle birlikte olmaya ihtiyaç duyduğu kadar, kendisiyle baş başa kalmaya da ihtiyaç duyar. Başkalarının varlığına duyduğumuz özlem kadar, kendi iç sesimize duyduğumuz özlemi de önemsemeliyiz. Yalnızlık, eksiklik değil; tam tersine, kendimizi yeniden keşfetme fırsatıdır. Sessizlikte kendi gerçeklerimizle yüzleştiğimizde, aslında hiçbir zaman tam anlamıyla "yalnız" olmadığımızı anlarız; çünkü en iyi dostumuz yine kendimizizdir. İnsanın kendi kendine yetebildiğini fark etmesi, bir başkasına bağımlı kalmadan var olabilme gücünü de beraberinde getirir. Unutmayın, yalnızlık bir mahkumiyet değil, kendi ruhunuza açtığınız bir kapıdır. Sonuç Bugünden itibaren yalnızlığı bir "yalnız kalma zorunluluğu" olarak değil, k...
Devamı

Beni Ben Yapan Sessizlikler

Hayat, bazen içimizde biriktirdiklerimizi dile getirmeye cesaret edemediğimiz bir yolculuk. Ben, kendi hikayemi anlamaya çalışan biriyim. Bazen içimden çok şey söylemek geçiyor ama kelimeler boğazıma düğümleniyor; Anlaşılmamak, duyulmamak, pişmanlıklar, korkular, “Daha iyisi var mı?” diye içten içe sorular… Bugün fark ettim ki; beni ben yapan her şeyin bir anlamı var. Hatalarım, korkularım, geciktiklerim… Hepsiyle birlikte yürümeyi öğrenmem gerekiyor. Çünkü gerçek yolculuk, insanın önce kendiyle barışmasıyla başlıyor. ✨ Küçük bir not: Bu yazıyı okuyan biri olarak şunu bilmeni isterim: “Belki de bu yazı, yalnız olmadığımızı hatırlamak içindir…” 🌙
Devamı

"Aşkını değil, aşkı gözet. Bir insanın hayatının en güzel anı, başka bir insana hayatının en güzel anını yaşatmak olabilir:"

Aşkını değil, aşkı gözet..." Bu ne kadar asil bir duruş. Çoğu zaman sevgimizi bile bir sahiplenme duygusuyla, "Benim sevgim, benim beklentilerim, benim hislerim" diyerek bencilce yaşayabiliyoruz. Oysa sözün bize fısıldadığı şey çok farklı: Önemli olan senin o duyguya sahip olman değil; o duygunun saf, temiz ve incitmeden var olabilmesi. Aşkı gözetmek; korumaktır, kıyamamaktır, karşındakinin ruhunu kendi egolarından daha üstün tutabilmektir. Sevginin kendisini bir emanet gibi incitmeden taşımaktır.
Devamı